گریه کن جدایی ها مارو رها نمیکنند

آدما انگار برای ما دعا نمی کنند

گریه کن ....حالا حالاها باید از هم جدا باشیم

بشینیم منتظر معجزه ی خدا باشیم

گریه کن

منم دارم مثل تو گریه میکنم

به خدای آسمونا گلایه میکنم

گریه کن

تو بختمون یه برف سنگین نیومد

این همه پرنده رد شد،مرغ آمین نیومد!!!!!!!!!

گریه کن برای روزایی که خورشیدی نداشت

دلای من و تو که به فردا امیدی نداشت

گریه کن،فکر کن دلیلی ندارم

فقط همین.............

واسه فاصله ای که از آسمونه تا زمین

گریه کن سبک میشی

روزای خوش یادت میاد

گرچه تو تقویممون نیستن اون روزا زیاد

گریه کن برای رویایی که قسمت نمیشه

یه شبم سر خدا واسه ما خلوت نمیشه

گریه کن برای قولی که بهش عمل نشد.....

واسه مشکلاتی که بودش و هست و حل نشد

گریه کن برای اولا که عاشقونه بود

حال هم رو پرسیدن فقط یه جور بهونه بود

گریه کن واسه همه واسه خودت برای من

توی بارونی ترین ثانیه ها ، حرفتو بزن

گریه کن تا آیینه شه باز اون چشای روشنت

واسه موندن لازمه

فدای گریه کردنت...

عشق نیرویی است در عاشق که او را به معشوق می کشاندو دوست داشتن جاذبه است در دوست که دوست را به دوست می برد.

عشق تملک معشوق است و دوست داشتن تشنگی محو شدن در دوست.

عشق جوششی یک جانبه است و گاهی میان دو بیگانه ناهمانند،عشقی جرقه می زندوچون در تاریکی است و یکدیگر را نمی بینند،پس از انفجار این صاعقه است که در روشنایی آن،چهرۀ یکدیگر را می توانند ببینند،که گاه پس از جرقه عشق ،عاشق و معشوق که در چهره هم مینگرند،احساس می کنند که یکدیگر را نمی شناسند و بیگانگی و نا آشنایی پس از عشق فراوان است.

اما دوست داشتن در روشنایی ریشه میبندد و در زیر نور سبز می شود و ریشه میکند و از این رو است که هموارپس از آشنایی پدید می آید و در حقیقت در آغاز دو روح خطوط آشنايی را در سیما ونگاه یکدیگر میخوانند  وپس از آشنا شدن است که خودمانی می شود ، دو روح ،نه دو نفر،که ممکن است دو نفر باهم درعین رو در بایستی ها احساس  خود مانی بودن کنند و در این حالت بقدری ظریف و فرار است که بسادگی از زیر دست احساس و فهم می گذرد و از این منزل است که ناگهان،خود به خود دو همسفر بچشم می بینند که به دشت بی کرا نۀ مهربانی رسیده اند و آسمان صاف وبی لک دوست داشتن بر بالای سرشان خیمه گسترده است وافقهای روشن و پاک وصمیمی«ایمان» در برابرشان بازمی شود .

 هيچکس کاري به کار من نداشت //

 بنويسيد بعد مرگم روي سنگ //

 با خطوطي نرم و زيبا و قشنگ //

 او که خوابيده است در اين گور سرد //

 بودنش را هيچکس باور نکرد //

روزگاريست كه من طالب ديدار توام فكر من باش كه در اين دور گرفتاره توام من شنيدم كه طبيب دل بيماره مني

میخواهم زندگیم را با رنگ سیاه بنویسم با خط دل بنگارم و با کلام عشق آغاز کنم که شاید اینبار در این جاده ی تاریک سیاه بتوانم تنها با نور عشق زندگی کنم....

ببین اگه تو یه روز نباشی منم هم نمی خوام توی این دنیا باشم

با تمام وجود فریاد می زنم الهه جونم دوست دارم