خیلی حرفهای نگفته دارم که تبدیل شده به یک بغض نشکسته

انگار گیر کرده و شاید نمی خوای گفته بشه

بین همه هستم و تنهام ، تو بهتر می دونی ، توی این جمع

اگه شکایت کنم میگن تقصیر خودته

اگه سکوت کنم میگن از خستگیه

اگه گریه کنم میگن از دلواپسیه

اگه بخندم میگن از دلخوشیه

ترجیحا ً سکوت میکنم تا فکر کنند از خستگیه

اما توی خلوت و تنهایی خودم ، وقتی با تو حرف میزنم

وقتی با تو درد و دل می کنم ، شکایت و گریه و سکوت می کنم

تو به چه حسابی درد من رو میذاری ؟

وقتی داد میزنم میگم سیرم از دنیات ، خسته ام از بنده هات

به حساب ناامیدی من میذاری یا نه ؟

گاهی به خودم میگم یا من درد خودم رو انکار می کنم

یا اینکه تو فراموشم کردی و نمی بینی منو

نه تو از من و درد من غافل نیستی

این منم که هنوز سخته باور و قبول موندن و تحمل کردن

تمام امیدم تویی ، پس کی حاجتمو میدی ؟

کمکم کن ، دلم دو تا بال می خواد برای پرواز

برای رها شدن ... منو اسیر خودم نکن ...

كاش روياهايمان روزي حقيقت بشوند

تنگناي سينه ها دشت محبت بشوند

سادگي، مهر و صفا قانون انسان بودن است

كاش قانون هايمان يك دم رعايت بشوند

اشك هاي همدلي از روي مكر است و فريب

كاش چشم هامان با صداقت بشوند

گاهي از غم ميشود ويران دلم

كاش دل ها همه مردانه قسمت بشوند

عاشق شب و متنفر از روز شدم شبي كه مثل هر شب براي ديدن ستاره بي قرار بودم هر چه نشستم نيامد نيمه شب بود و همه ي ستاره ها بودند جز ستاره ي من براي يك دم قلبم ايستاد و از ترس آنكه او را از دست داده باشم چشمهايم را بستم ناگهان صداي رعد و برق مرا به خود آورد چشمهايم را باز كردم با ديدن گريه ي آسمان طاقت نياوردم بغض گلويم را فشرد فرياد زدم دلم شكست گريه كردم شب بعد دوباره رفتم ولي اين بارهم نه از ستاره خبري بود نه گريه ي آسمان فهميدم اشك آن شب آسمان به خاطر رفتن ستاره بود

براي هميشه آسمان كه مادر آن ستاره بود چقدر راحت به رفتنش عادت كرد اما من هنوز كه هنوز است شبها براي ديدن ستاره ام همان ستاره ي بي معرفت زير آسمان جلوي نگاه تمسخر آميز ستارگان ديگر به خود براي آمدنش اميد مي دهم و ميدانم هيچ گاه به رفتنش عادت نمي كنم و نگاهم بعد از او به هيچ ستاره اي خيره نمي شود...